A longa viaxe do gas

Unha regra elemental das empresas é a de mercar barato para vender caro (ou esa outra dos bancos, que che emprestan un paraugas cando fai sol e cho reclaman cando chove). Por iso sería preciso unha boa explicación para entender algúns movementos do gas que chega a Mugardos. O día dos namorados o Cheik el Mokrani descargaba en Reganosa gas dende a convulsa Alxeria. O mesmo día que este buque saía da ría outro, o SCF Polar, cargaba en Reganosa para viaxar ata Xénova.

Seguro, segurísimo que han de ter unha boa explicación para que entendamos por que o gas de Xénova percorre máis de cinco veces (4540 millas náuticas) o traxecto que a separa de Orán (715). Porque así, de primeiras, o concepto de "negocio" semella como un pouco confuso. ¿Quen paga ese sobrecuste? ¿Que está pasando co negocio enerxético? ¿A quen están tomando por parvos?

Unha lectura recomendada: "Usted pagará los platos rotos del affaire Sonatrach", de Amaia Arteta no xornal Capital.

¿E ti de quen ves sendo?

O top-25 dos apelidos mugardeses non debe ser moi distinto nos seus primeiros postos a calquera outro concello galego. Os Martínez, Fernández, García, etc. non singularizan especialmente a esta vila. Mais cando baixamos ata o oitavo posto (segundo a súa orde de frecuencia por cada 1000 habitantes, en datos do IGE) comezamos a sentirnos como na casa, entre os Varela, Pena, Romero, Rey, Díaz, Iglesias, Cartelle, Montero, Pereira... A cada quen viralle unha faciana, ou varias, aos miolos. Ou a propia. Poderemos atopar vencellos con municipios limítrofes, e particularidades pulpeiras. Se pertencemos a unha longa estirpe pulpepira, ou non tan longa. Eu non me podo queixar, ¿e ti?

A luz da verdade

A luz da verdade sempre prevalece
sobre a obscuridade da mentira
e a difamación.

Con esta frase aspirante a proverbio saudou o ano o aínda Alcalde de Mugardos a algúns (non todos) os fogares da vila. Premonitoria. Dúas semanas despois de entrarmos no 2011 saltaba á prensa iso que os medios de comunicación gostan de chamar "crise" no seo do BNG, onde catorce afiliados/as anunciaban a súa baixa como consecuencia dun proceso escuro que esperta moitas dúbidas sobre o funcionamento san e democrático do Bloque Nacionalista Galego na bisbarra. Mais serán os seus responsables comarcais os que teñan que dar contas do balanzo da súa xestión, non eu.

A Xosé Fernández Barcia preguntáronlle o pasado 17 de xaneiro no Canal 31 sobre a marcha desas 14 persoas, ao que respondeu sibilinamente, deslizando un falso (¡inxurioso!) impago da metade desas baixas para reducilas, para ningunealas, para desacreditalas. Para rebaixar o seu número de 14 a 6 nunha estrana operación matemática (¿14-7=6?). Nin a honra propia debería defenderse máis que contando a verdade, nin a allea debería atacarse mentindo.

Escúdase en que o propio Responsable de Política Municipal do BNG comarcal refrendou a limpeza do proceso. Eu, polo de agora, presento aquí o revelador "timeline" das cousas, tamén refrendado por unha resolución do propio Consello Comarcal. ¿Alguén da máis? Si, hai máis e máis polo miúdo nesa propia acta que non debera transcender publicamente agás que alguén volva a poñer en dúbida a credibilidade das persoas que padecimos a "limpeza do proceso", que foi máis un "proceso de limpeza".

A serenidade a experiencia e a seriedade.

Fronte a ameaza dunha candidatura que poida loitar polo mesmo espazo electoral que se lle presupón ao BNG (presupoñamos primeiro que o BNG de Mugardos loita actualmente polo voto de esquerdas e filo-nacionalista, que xa é moito presupoñer), fronte a esa ameaza Xosé Fernández Barcia contrapón "serenidade", "experiencia" e "seriedade". Serenidade que, Pleno tras Pleno, desaparece perante os ollos da cidadanía, Serenidade que lle fai dar "bandazos" a remolque da oposición pola súa incapacidade para facer cumplir as normativas vixentes, que se torna "paranoia" cando se acusa á oposición de tramar operacións xudiciais, como se no seu día o imputase a Coordinadora Xeral de EU-IU e non un xuíz; Experiencia que o leva a zoupar unha e outra vez sobre as mesmas pedras e a esquecer que esta vila non comeza nos maiores, que estes tamén teñen preocupación polo futuro de seus fillos e seus netos, que atopan en Ares iniciativas que están a anos luz de fluír polos miolos do experimentado Alcalde e o seu equipo (?) de goberno; a Seriedade que fai que ano tras ano o Concello de Mugardos despilfarre recursos humanos e milleiros de euros (¡milleiros!) por mor dunha nula planificación e seguimento das obras municipais.

Nunha cousa ten razón X.F. Barcia: só a indiferencia da xente desta vila podería mantelo no seu posto, "sereo" e "satisfeito".

A nova web do Concello de Mugardos (e II)

"Era unha prioridade actualizar a páxina". Así se expresaba Xosé Fernández Barcia o 29 de decembro para xustificar a renovación da web municipal. 36 días despois o Goberno do Concello de Mugardos publicou 3 notas informativas. Cando o habitual noutras webs municipais é a publicación diaria para veciñanza, en Mugardos sácase unha nota cada 12 días. A última delas, escueta, o 17 de xaneiro.

"Era unha prioridade actualizar a páxina". Si, era e é, porque a información actualizada deixou de ser un servizo á cidadanía hai tres anos, e continúa a selo.

Mais non é so a cantidade, senón a cualidade da información que se publica a que en ocasións incumple o propósito de utilidade pública. No último Pleno presentouse unha moción por parte de tódolos grupos da oposición denunciando o uso partidista da web e reclamando un regulamento de uso para ela. O Alcalde opúxose, mais xa corrixiu algunhas liñas da redacción orixinal, agochando as mencións directas a siglas e programas electorais.

O desenvolvemento dun regulamento de uso dunha web municipal, pagada con cartos públicos, e destinada a ofrecer un servizo público, é fundamental. Non debe ser nunca plataforma de proxección electoral nin de quen goberna hoxe, nin de quen gobernará mañá. Debe quedar clara a diferenza entre web municipal e bitácoras partidistas. Porén, a día de hoxe a última nova publicada polo Concello e a última publicada no blogue do BNG coinciden en data, en contido e ata na foto empregada. Equivócase o BNG de Mugardos (ou o que quede del), se pretende asimilar partido e goberno, ao estilo do que paradoxalmente adoitaba denunciar en tempos de Fraga Iribarne. Unha fuxida cara adiante. Unha deriva. Unha vergoña.

A nova web do Concello de Mugardos (I)

O mércores 29 de decembro presentaba o Goberno deste Concello de Mugardos a nova web que dará servizo á veciñanza nos vindeiros anos. En palabras do propio Alcalde "era unha prioridade actualizar a páxina". Si que o era... e segue a selo.

Cara fóra o redeseño da web municipal concédelle maior peso ás imaxes, é máis visual. Anunciouse tamén a inclusión do programa SIGEM, que deberá permitir e axilizar a tramitación online de axudas, licenzas, pagamentos ou subvencións, mais do que aínda non se dispón. Outra novidade é tamén a aparición do "Buzón de suxestións", que favorece a comunicación directa co Concello, aínda que se bota en falta saber a quen nos diriximos. As respostas que o Concello poida darnos, a diferenza do que acontece en webs municipais como a de Ares, non serán públicas.

Cara dentro, como a propia SDWeb (empresa programadora da nova web) explicou na súa presentación, a nova estrutura amplía as posibilidades de incorporar novas funcionalidades. Para a edición de contidos substituíuse o sistema wikitexto polo WYSIWYG, o que fará que as persoas encargadas de engadir contidos se atopen nun entorno algo máis familiar, mais tamén abre as portas á descoordinación de estilos e conseguinte desorientación do/a visitante. Porén, como os propios técnicos explicaban “o que importa é que teña información actualizada”.

En liñas xerais, estas son as novidades fundamentais da nova web. Os estándares de accesibilidade xa se cumprían anteriormente. A organización da información que se ofrece (diferenciación entre Concello/Municipio) mantén o que xa existía. Non se observa unha ampliación suficiente da documentación aportada dende o Concello en seccións como Historia, Xeografía, Galería de imaxes ou Rotas, agás o engadido dun apartado propio para a Festa do Polbo.

Sobre a necesidade da actualización de contidos, e da súa cualidade, comentarei noutro momento.

Breve cursiño para conducir por Mugardos (XXIV)

Prohibidas cacas.

O recente bando do Alcalde, lembrando unha normativa que pode castigar ata con 250 € as deposicións dos cans, é aplaudido pola oposición por IU-EU, que levou a iniciativa no asunto.

A partires de agora será interesante comprobar como, a dez metros dun coche reiterada e impunemente aparcado no peirao ocupando o carril enteiro mentres o seu dono toma o vermú nos bares, a Policía Local si multa a unha señora que deixou que seu can cagase na herba.

¿Ou non?

Querer ser algo máis que taberna mediática

Podería ficar no BNG, ao quentiño e sen dar chío mentres un tal líder fai e desfai á súa maneira, á súa propia, sen contar con ninguén máis. Agardar á calada mentres observo o uso partidista da web do Concello que nunca lle consentiríamos ao PP. Aturar pacientemente a deriva tabernaria do blog da organización, dedicada agora a discursos chouriceiros (así, literalmente). Gardar incómodos silencios mentres xente da vila che describe a penúltima actitude lamentable dalgún membro do goberno (como insinuarlle aos comerciantes que a súa campaña de "EU corazón MUGARDOS" era publicidade encuberta a prol de Esquerda Unida [!?]). Demencial.

Pero resulta que a miña miopía política impídeme ver máis intereses que os do propio país, e os da miña propia vila. Velos á miña maneira si, como cada quen ten a súa propia visión das cousas. Eu, á miña visión mugardoscéntrica do universo, adoito darlle un toque... chamémoslle "galeguista", e digamos que "participativo", ou todo o que se poida. Outros terán outro xeito de ver as cousas. Totalmente lícito mentres non se tente vender o que non se é.

Así que ficar inutilmente agardando tempos mellores, deixando pasar catro, oito, doce anos da vida observando como en Mugardos seguimos sen unha verdadeira Biblioteca, ou unhas bases de concesión de subvencións ás sociedades transparente, ou un desenvolvemento urbanístico racional e sustentable, ou uns orzamentos participativos prometidos xa fai oito anos e dos que nunca máis se soubo, ficar observando iso mentres desfollaba a margarida partido-país deixou de ser unha opción. Gañou o país. Gañou a vila. Así remata un capítulo e comeza outro. E sinto alivio.

Por min, Xosé Fernández Barcia pode dedicarlle toda a bitácora do BNG de Mugardos a leas de nula elegancia política con Juan Domingo de Deus, quen tamén entra gustoso no xogo do desprestixio da política. Poden gozar coma nenos do seu intercambio de ditos populares, citas célebres e montaxes fotográficas cutres e de pésimo gusto. Hai mundo máis aló da taberna mediática.

Boa entrada de ano. A ver se damos arrancado, que hai moito que dicir.

O urbanismo é cousa de homes

O que vedes é a composición das Comisións Informativas no Concello de Mugardos, divididas por xénero. É unha ollada superficial, mais deixa en relevo o camiño que aínda lle queda por andar á verdadeira igualdade entre homes e mulleres. A de Urbanismo e Industria, esa xoia da coroa de calqueira corporación, é copada en exclusiva polos homes de tódolos partidos, agás EU-IU, que ten unha única concelleira.

En xeral, a gráfica reflicte unha tendencia clara a deixar en mans dos homes a política económica e das mulleres a política social. Ata o punto de que ningunha comisión chega ao 60-40% agora que, por lei, si se cumpren as porcentaxes nas candidaturas.

Derrubada (en parte) a barreira numérica, chega o momento de derrubar preconceptos.

Breve cursiño para conducir por Mugardos (XXIII)

Desbandada

"Este vaise i aquel vaise,
e todos, todos se van,
Reganosa, sen accionistas quedas
que te poidan galeguizar."

Turismo de ida e volta

O turismo mugardés vive fundamentalmente da gastronomía. Pero é que tampouco podería facelo de moito máis. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística no 2009 Mugardos tiña apenas 41 prazas de aloxamento, todas hoteleiras; o 9% das que ofrece Cabanas (onde 2 de cada 3 son prazas hoteleiras e a terceira corresponde a pensións), o 10% das que ofrece Ares (campamentos turísticos no 94%) ou o 64% das que ofrece Fene (todas pensións).
¿Que podería significar isto? Pois que a Mugardos vense a gozar do paseo marítimo, a xantar nas polberías do peirao, pero non a durmir. Que parte dos visitantes teñen que desprazarse ás vilas veciñas para pasá-la noite. Que esa mesma xente cea aquí, pero sae de copas fóra para non ter que coller o coche.
A insuficiente oferta de prazas de aloxamento é unha eiva coñecida. Seguramente a coñecen os promotores da conversión do Castelo da Palma en hotel, mais sería interesante atraer tamén proxectos máis modestos e menos problemáticos. Mellor para o comercio, mellor para a hostelería, mellor para o emprego. Unha fonte de recursos.