A gran aposta

La ciudad parece mi amiga,
hoy es mi día y nadie me lo va a arruinar.
Las chicas de la esquina ríen con picardía,
yo se que es lo que quieren y se lo voy a dar.

"Salta!!" (Tequila, 1981)

No 1991, hai 28 anos, Pilar Díaz tomaba posesión da acta de concelleira por primeira vez. Incorporábase a unha candidatura que volvía xuntar a Esquerda Unida de José Manuel Iglesias e o Partido de los Trabajadores de Galicia - Unidad Comunista de Manuel Fariña logo da ruptura no 1987. Obterían 5 escanos que serían insuficientes para manter o goberno, polo que os primeiros catro anos da hoxe alcaldesa foron na oposición.

Marchaba do Pleno no 1995 para volver no 1999 como única representante electa de Esquerda Unida, que sufría unha nova escisión con Manuel Fariña á cabeza. Desde entón 20 anos ininterrompidos nos corredores consistoriais. Os primeiros 12 bogando en solitario, os 8 últimos cun grupo municipal de 3, aínda que ninguén de xeito permanente (polo grupo municipal pasaron xa Ramiro Pérez, Genaro Prieto, Manuel Arias, Dora Saavedra, de novo Genaro Prieto, Lola González e Tano López).

Podería dicir que son moitos anos de coñecemento que serven para construír un proxecto político sólido (incluso calcificado). Pero sería contraditorio co que sucedería realmente no último mandato. Pilar Díaz pasou da marxinalidade política a ser a primeira forza da esquerda abandeirando durante anos a loita contra a pranta de gas, a denuncia dos entramados urbanísticos ("Caso Virgin"), o reparto xusto de subvencións, os dereitos sindicais ou a igualdade de xénero. Incluso foi, nos anos previos á irrupción da Iniciativa Cidadá de Mugardos, quen puxo a "Participación Cidadá" na axenda da política municipal.

En agosto do 2016, por fin, collía as chaves do despacho da Alcaldía. Facíao grazas a acordar con ICM e BNG a formación de goberno onde nós (ICM) poderiamos activar orzamentos participativos e reactivar políticas de rehabilitación urbana e o BNG xestionar o eido sociocultural. Abondoulle apenas un ano para deixarnos claro que o acordo, para ela, fora só unha escusa para acadar o bastón de mando que perseguía desde había décadas. Nunca houbo espazo para traballar de igual a igual nin de sacar adiante nada que se desviase do seu criterio, por moito que o recollese o acordo de goberno.

O problema é que tampouco hai tal criterio. Cada unha das bandeiras erguidas anos atrás foron quedando no camiño: a loita contra a pranta de gas deu paso a "protocolos" de colaboración con Reganosa que poñen en alerta á plataforma veciñal; o mesmo "entramado urbanístico" denunciado no 2007 goza agora de contratos directos en proxectos clave; o reparto xusto de subvencións quedou nunha rede de convenios de aspiración clientelar; a loita sindical convertiuse nunha loita contra os sindicatos, aldraxados durante meses nunha esperpéntica negociación do convenio que trouxo a Mugardos a primeira manifestación sindical contra un goberno da era democrática; o camiño da igualdade de xénero levouna aos tribunais por presunta violación do dereito fundamental á folga de dúas traballadoras municipais nada menos que durante o 8M. A participación cidadá, en fin... non foi máis que unha cenoura atada a un pau para salvar o último chanzo (ICM) que a separaba da súa meta. No último ano e medio reduciu á mínima expresión o papel do Pleno como máxima representación política do pobo. O pobo é ela.

Como quen gabea por unha escaleira e vai rompendo ao seu paso os chanzos que lle serviron de impulso, Pilar Díaz atópase no cumio da súa carreira política, pero sen camiño de volta. A súa é unha aposta a dobre ou nada. Considérase sabedora do éxito electoral: festas e asfalto. Racaneou o orzamento en cultura co BNG ata que o sacudiu de enriba e daquela disparou o gasto ata superar Ferrol nas festas de verán (250.000 € na cidade fronte case 400.000 € só na vila). O alquitrán taponou calquera outra alternativa de investimento da oposición. Nin falar de gasto en planificación estratéxica. Ninguén mellor que ela sabe o que necesita Mugardos.

A aposta é arriscada, porque fía todo a mellorar os resultados do 2015 e ser a candidatura máis votada a esquerda e dereita. Quedar por detrás do PP obrigaría a petar na porta de BNG e PSOE. Un papelón logo de telos humillado. Se nacionalistas e socialistas suman o suficiente o razoable sería que formasen bipartito deixándoa como dique de contención da dereita. O razoable e o digno. E aí está a clave desta cita electoral para Mugardos. Un all-in a gañar (tamén por incomparecencia dos rivais). A gran aposta de Pilar Díaz 28 anos despois.

O día en que Mugardos dixo "Basta xa!"

Como a auga que baixa polo monte e sempre atopa o camiño cara o mar. Así acontece coa forza do pobo que pide paso. Finalmente, ráchanse os diques de contención erguidos en forma de muros de silencio.

A loita pola legalidade na Ría de Ferrol resolverase en dous tribunais: o da Xustiza, que xa enceta a recta final dun longo camiño; e o do Tempo, cuxa perspectiva retratará para as xeracións vindeiras o papel que cada quen xogou nesta barbarie.

Dezaseis anos despois as sentenzas do Tribunal Supremo van estreitando o certo ás falcatruadas e as organizacións políticas noutrora permisoras reconsideran a posición fronte a forza dos feitos.

Parabéns á veciñanza de Meá, que para min será xa sempre o maior exemplo de perseverancia deste recuncho do país.

40 anos en Punta Promontorio

Hai hoxe 40 anos, o 8 de outubro do 1974, comezaban as obras do que sería o complexo industrial de Punta Promontorio. Primeiro para acoller DESSA (Deslastres y Desgasificaciones, S.A.) para dar servizo aos asteleiros de Astano e Bazán. Esta mercouna Forestal del Atlántico no 1987, que no 1989 engadía unha fábrica de colas que non respectaba os 100 m. de servidume de protección. No 2000 consumábase o recheo ilegal de 122.000 m² que daban cobertura á solicitude de instalación de Reganosa, quen malia sentenzas sucesivas iniciaba a súa actividade no 2007.
Deslastre, desgasificación, fábrica de colas, regasificación... todo nun paquete de 650 ferrados envolto con papel de imprimir leis, xa que non serve para facelas cumprir.

Soprádelle as candeas vós, que a min non me apetece.

Breve cursiño para conducir por Mugardos (XXVIII)

Perigo: círculos viciosos.

No 2010 Xosé Fernández Barcia era nomeado candidato do BNG ás eleccións municipais do 2011. Facíao logo da entrada en tromba e sobre a campá de 19 persoas no Bloque, boa parte delas relacionadas con Protección Civil ou con traballos eventuais no propio Concello de Mugardos. Malia estar cheo de irregularidades, o BNG de Ferrol e Compostela desestimaron as reclamacións documentadas contra o proceso da metade da Asemblea Local de Mugardos.

No 2013 membros de Protección Civil e traballadores eventuais do propio Concello de Mugardos víronse beneficiados polas filtracións do exame de acceso ao GES (Grupo de Intervención Supramunicipal). Malia estar cheo de irregularidades, Xosé Fernández Barcia desestimou as reclamacións documentadas contra a proba, que posteriormente si serían admitidas polos xulgados.

O Alcalde de Ares, Julio Iglesias Redondo, engadíame hoxe mesmo vía Twitter o seguinte:

@Artritris Había un acuerdo para compartirlo con Ares e hicieron las pruebas selectivas sin avisarnos. Palabrita de Barcia el mentiroso.

— julio iglesias (@julindeares) March 9, 2014

Actualización 14/03/2014: Un novo apuntamento do Alcalde de Ares no Twitter sobre GES de Mugardos:

La verdad del GES con sede en Mugardos, porque iba a ser compartido con Ares. Barcia miente. Aquí la prueba. pic.twitter.com/zpxqtfQP7L

— julio iglesias (@julindeares) March 14, 2014

Actualización 29/01/2015: O Xulgado anula o proceso selectivo do presoal do GES de Mugardos.

"Con respecto a la circunstancia de que casi la mitad de los aprobados formaba parte de la Agrupación de Protección Civil del Concello de Mugardos, el juzgador considera que este hecho también constituye otro indicio de la posible filtración del primer examen del proceso selectivo."

De 0 (moi mala) a 5 (moi boa), ¿que valoración fas do pintado dos tanques de Reganosa?

Rematou a enquisa sobre o que gosto de chamar "fashion tanks" da ría de Ferrol. E como novidade nesta bitácora decidín volcar os resultados nunha entrada para que fiquen así na hemeroteca.

Así que xa vedes: para a xente que visita este blogue o pintado dos tanques de Reganosa é interesante, cunha nota final de 3,1.

¿De onde sae ese 3,1?

Como pode ser de interese para establecer un valor único como resultado final daquelas enquisas que supoñan valoración liñal (estilo Filmaffinity, poño por caso), explícovos o método de cálculo:

1. Sumar o número de votos emitidos (neste caso 33)
2. Multiplicar cada número de votos polo valor votado (5 votos × 0 puntos; 7 votos × 1 punto...)
3. Sumar o resultado de tódalas multiplicacións (101)
4. Dividir o resultado das multiplicacións polo número de votos emitidos (101/33)
5. O resultado final será a valoración media das votacións emitidas

Animo especialmente á xente que administra algúns blogs mugardeses habituais das enquisas a probar o método e publicar o resultado como entrada no blogue.

Breve cursiño para conducir por Mugardos (XXVI)

Reganosa pinta as paredes exteriores dos seus dous tanques para mellorar súa «integración paisaxística».

Mil días

Hoxe, 22 de xaneiro do 2013 La Voz de Galicia publica que a planta de gas de Mugardos cumpriu mil días sen "accidentes laborais con baixa". Hai mil días andabamos polo 28 de abril do 2010, mais non se atopa ningunha referencia nese, nin nos días próximos, a algún accidente en Reganosa, e menos aínda que causase a baixa dalgún traballador, nas páxinas de La Voz de Galicia.

Si atopamos referencias a un accidente na web do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, que o 23 de abril do 2010 denuncia un accidente en Forestal del Atlántico durante a noite do luns 19 ao martes 20, mentres o Madrid Spirit realizaba manobras de descarga de gas.

Houbo accidente e Punta Promontorio, houbo feridos e houbo silencio. Ese foi e segue a ser o estado das cousas nesta ría. Mexan por nós.

¿Que o paro que?

Houbo un tempo no que un home que foi Alcalde de Mugardos chamado Ramón Toimil (PSOE) atreveuse a prometer catro mil (¡4000!) postos de traballo vencellados á pranta de regasificación que se quería construír en Mugardos. A planta construiuse, mais en Mugardos a xente conta cos dedos dunha man ás veciñas e veciños a nómina de Reganosa, e aínda lle sobraban dedos. ¿Onde foron?

Hai moito menos, apenas uns días, o candidato á alcaldía de Mugardos polo BNG, nesa liña sectario-estratéxica que che inculcan dende o primeiro día, de fomenta-lo odio (por favor, Mónica Fernández, se lés isto fuxe, sei do que falo) cara calquera outro que non sexa dos teus (e que así acadou as insostibles cotas de tensión xa non só entre os políticos locais senón tamén entre traballadoras e traballadores do Concello), acusaba aos "partidos estatais" de seren os culpables das cifras do paro no municipio. ¿Tiña razón?

Pois resulta que, malia a fase de construcción desa panacea en forma de planta de gas que supuña Reganosa, ou desa prosperidade eólica sobre a que cabalgaba Metalúrgica del Atlántico, Mugardos non deixou de ser, fronte a concellos parellos como Ares ou Neda, o de maior índice de desemprego. ¿Como se come iso?

Dende maio do 2005 a abril do 2011 (exactamente 6 anos) o Concello de Mugardos foi, en comparanza con Ares e Neda, o que piores cifras de emprego amosou durante 57 dos 72 meses computados. É dicir: Mugardos tivo máis paro que Ares ou Neda (sen estes dous ter Reganosas nin Metalúrxicas del Atlantico) durante o 79% dos meses. Ares superouno durante 8 deses 72 meses. Neda durante 7.

Agora, unha vez demostrada a sobrevaloración da promesa eolico-gasística, uns e outros partidos, á carreira pola alcaldía, afánanse en louvar as potencialidades de Mugardos como destino turístico. Neste debate político do 2011 uns e outros súbense ao carro ("construiremos un hotel no Castelo da Palma" chegou a afirmar un autoconsiderado plenipotenciario X.F. Barcia en Canal 31) porque agora á xente do común desta vila xa non lle cola o conto da choiva de empregos parella aos buques transnacionais, nin aos muíños de vento. Agora hai que vender turismo.

"Lembrámonos de Santa Bárbara cando trona" díxome unha vez meu pai. E Santa Bárbara agora son as excelencias paisaxístico-gastronómicas da Dúas Veces Real Vila de Mugardos. Agora que a crise económica desmantela as mentiras laborais tecidas pola meirande parte de partidos mugardeses (que non todos). Agora hai que agarrarse ao turismo para safar a treboada. Mais agora esas potencialidades turísticas haberá que compatibilizalas cunha actividade industrial de risco instalada a 500 m. do casco urbán, meus magníficos xestores da cousa pública. Agora os potenciais residentes nese hotel do Castelo da Palma (que con tan pouca orixinalidade queredes patrimonializar), de capital privado, non gozarán da entrada da ría adornada co paseo de veleiros deportivos, senón de buques mercantes cargados de gas natural licuado que posteriormente descargarán nunha pranta que enfriará e esterilizará o mar. ¿De verdade tiñades un proxecto a medio-longo prazo do que queríades facer de Mugardos?

Non, non o había. Nin o tiña o PP, nin o PSOE nin o BNG. Organizacións escravas do capital, vístanse como se queiran vestir. De aí o enfrontamento cos movementos sociais, especialmente paradóxico na fronte nacionalista (Galiza Non Se Vende, ese inimigo). Por eso as súas cúpulas nunca deixarán que dende a base xordan movementos de resposta. Por iso algunhas desas organizacións consinten o asalto ás súas normas internas con tal de garantir o mantemento da alfombra vermella ao capital que se sirve de todos nós para beneficio propio e, intelixetemente, dos que lle siguen o xogo. E por iso a única posibilidade de rachar ese círculo vicioso recae directamente no pobo. No pobo que, polo de agora, aínda conserva o seu dereito ao voto libre.

Actualización 16/05/2011: Corrección de estatísticas, baseadas agora en poboación de 16 a 65 anos e non en censo de poboación, o que empiora os datos para Mugardos en comparanza con Ares e Neda.

Subvencionar en tempos de crise (I): o contexto

Comezo aquí unha serie de artigos de análise das subvencións a entidades sen fin de lucro que o Concello de Mugardos concedeu durante os anos 2005 a 2010. E comezo facendo unha breve composición de lugar:

Durante os últimos 25 exercicios o Concello de Mugardos mantivo un crecemento medio dos seus orzamentos do 12,5%. Só decreceu en catro ocasións, a última delas o ano pasado, cando se reduciu nun 4,47% respecto do 2009, ano que probablemente manteña a "plusmarca" durante algún tempo debido á crise económica e algunha cuestión máis.

A instalación da pranta regasificadora en Punta Promontorio aportou ás arcas municipais, entre licenza de obra, Imposto de Bens Inmobles (IBI) e Imposto de Actividades Económicas (IAE) algo maís de 7 millóns de euros entre 2004 e o 2010. Isto é: Reganosa aportou nos últimos 7 anos 1 de cada 6 euros dos presupostos.

Sen embargo, non houbo un reflexo claro na partida destinada á colaboración económica coas sociedades mugardesas, que viron como aquela minguaba do 0,57% no 2005 ao 0,48% no 2010 malia os anos de bonanza. O aparente destaque do 2008, con 5.850 € máis ca o ano anterior destinados a subvencións, non é tal se o observamos en termos porcentuais. De manter o 0,57% do 2005 no 2008 a partida tería sido 1.358 € meirande, e ata 7.598 € no 2009. Coa reducción dos ingresos ao Concello abondaríalle con manter a partida para achegarse de novo aos valores do 2005. En troques, 2009 e 2010 foron os anos de menos esforzo económico neste capítulo. A sensación xeral é a de certo inmobilismo, incluso retroceso, onde o Concello procura manter unha previsibilidade, unha pax romana co movemento asociativo, evitando entrar de cheo nunha reforma (verdadeiramente, unha redacción completa) dunhas bases reguladoras rigorosas, obxectivas e transparentes.

En vindeiros artigos irei debullando o statu quo desta pax subvencionada.

A longa viaxe do gas

Unha regra elemental das empresas é a de mercar barato para vender caro (ou esa outra dos bancos, que che emprestan un paraugas cando fai sol e cho reclaman cando chove). Por iso sería preciso unha boa explicación para entender algúns movementos do gas que chega a Mugardos. O día dos namorados o Cheik el Mokrani descargaba en Reganosa gas dende a convulsa Alxeria. O mesmo día que este buque saía da ría outro, o SCF Polar, cargaba en Reganosa para viaxar ata Xénova.

Seguro, segurísimo que han de ter unha boa explicación para que entendamos por que o gas de Xénova percorre máis de cinco veces (4540 millas náuticas) o traxecto que a separa de Orán (715). Porque así, de primeiras, o concepto de "negocio" semella como un pouco confuso. ¿Quen paga ese sobrecuste? ¿Que está pasando co negocio enerxético? ¿A quen están tomando por parvos?

Unha lectura recomendada: "Usted pagará los platos rotos del affaire Sonatrach", de Amaia Arteta no xornal Capital.

Breve cursiño para conducir por Mugardos (XXIII)

Desbandada

"Este vaise i aquel vaise,
e todos, todos se van,
Reganosa, sen accionistas quedas
que te poidan galeguizar."

O país do ben-vale

Temos enriba unha crise estrutural, un follón de mandar carallo. A culpa cada vez parece máis claro que a teñen os que no seu día especularon temerariamente para facer negocio. Aí temos aos bancos co cu ao aire. Ou ás promotoras arruinando a moitas familias.
Por estes lares tamén houbo quen fixo negocio a costa de vender fume. Reganosa presentouse no seu día como unha cousa imprescindible e urxentísima. Mentres algúns veciños diciamos o de "Planta de gas fóra da ría, da tempo dabondo" os políticos ben-valistas, cobizosos por xestionar as prometidas glorias económicas e laborais dicían que era agora ou nunca. Disque se non se facía en Punta Promontorio levaríana para Xixón e aos que non queriamos a planta dentro da ría chamábannos "asturianos" e "antigalegos". Curiosamente, en Xixón non vían incompatible a súa planta coa nosa e tiraron para adiante igualmente.
Hoxe, coa chapuza rematada e funcionando, resulta que tampouco había tanta urxencia, que Reganosa traballa a medio gas porque nin en Sabón hai os ciclos combinados que se agardaba, nin hai industria química paralela, nin nas Pontes demandan tanto gas.
Hoxe na vila sobran os dedos dunha man para contar os veciños que traballan na planta. Os supostos beneficios económicos non parece que libren a Mugardos da crise nin que o fagan máis próspero que calquera outro concello da volta. A "vía rápida" serviu para que os empresarios mugardeses apostasen por instalarse fóra, en Vilar do Colo. E a cafrada é tan, pero tan grande, que aos poucos iremos descubrindo máis e máis demostracións de como a especulación duns e a estulticia doutros a rematamos pagando todos.
Agora resulta que en tempos de crise os buques gaseiros máis modernos son tamén moito máis grandes. Claro, aforran viaxes e polo tanto custes. Pero unha planta noviña do trinque como a de Reganosa non vai ver nin o primeiro sinxelamente porque dentro da ría non caben (¿sóalles "Planta de gas fóra da ría"?). Xa agora case non caben os pequenos que teñen que agardar a pleamar, imaxínense o dobre de grandes.
Pero aínda fuxindo para diante queren dobrar a capacidade. E como non poderán dobrar o tamaño dos buques é de supor que terán que dobrar a frecuencia de entrada na ría, os custes e os cartos cos que a Administración parcheará o furado. Ao revés do resto do mundo. Somos un modelo a seguir. O modelo do ben-vale. E aos que nos queixemos: leña.

Na morte de Santiago Torrente

No club da xente que loita por un mundo mellor non che piden ningún carné.

Breve cursiño para conducir por Mugardos (XXII)

Xiro á esquerda.
Aproveitando tempos de catarse para lembrar grandes erros estratéxicos. Supoño que agora "si que toca".

¿A UPG e a hixiene da ría?

Esta imaxe circulaba hoxe pola vila. Chama a atención un carimbo co nome da «Unión do Pobo Galego» sobreimpreso (sáibase que a UPG que a todos lles virá á mente é «Unión do Povo Galego», con v). ¿Alguén sería tan amable de traducir o significado disto?

Caladiños: accidente* en Punta Promontorio

Onte, mércores 27, a iso das 12 do mediodía, comezaron a soar sereas en Punta Promontorio. Como unhas tres ou catro ao tempo. Dende onde agora estou escribindo sepáranme non ben os 450 metros do tutti frutti industrial perpetrado por Tojeiro. As sereas escoitábanse ben, berraban alto. Como estes días andan a falar da chapuza de plan de emerxencia convencinme de que se trataba dalgo diso, pero o son das sereas desacougaba un pouco e pechei as fiestras da casa, non fora ser. Duraron dous ou tres minutos e logo calaron para dar paso pouco despois a outra de son distinto e máis continuado. "Andarán probándoas", pensei sen querer darlle máis importancia.
Agardaba con escepticismo a hoxe para enterarme pola prensa do que realmente pasara. Non fixo falla. Vía Chuza! din co vídeo que tedes aquí arriba e logo atopei a nova do accidente no complexo petroquímico. Os de sempre (uns e outros), caladiños coma bos lacaios de quen insire xenerosamente publicidade nas súas páxinas. É lamentable a falta absoluta de respecto que teñen por nós. A ocultación da realidade. A mentira. E xa non se trata de calar aos que nos opoñemos a que unha planta de gas a metan onde a meteron. Trátase da perda de dignidade dun pobo enteiro. Dos que estamos en contra e dos que están a favor. Porque supoño eu que os que queredes a Reganosa en Punta Promontorio non lle entregastes un cheque en branco para que vos chulee con cousas como esta e moito piores. Estariades bos.

P.D.: Cando menos, unhas palabriñas do señor Alcalde dando conta do acontecido ¿non? ¿Que temos que facer a vindeira vez que soen as sereas? Porque eu non teño nin puñetera idea e teño dous tanques diante dos fuciños. Un pouquiño de seriedade non viña mal.

* Nota de Ártabra 21: "A nova que publicou Artabra 21 às 01:48 hrs do 28/08/08 na súa primeira edición e ampliada logo en dúas edicións máis, en relación a un accidente ocurrido en "Forestal del Atlántico" corresponden realmente a setembro do 2007. A fonte que enviou as imaxes as databa no día de onte [27.08.2008] polo que deu lugar a confusión. A noticia se reafirmou ao dar outra fonte información das sereias de alarma que se escoitaron en Mugardos. Ártabra 21 continua investigando sobre a orixe destas imaxes e o porqué non apareceron publicadas antes. Desde Artabra 21 pedimos desculpas pola confusión creada e reafirmamonos no compromiso de continuar informando dun xeito crítico e veraz sobre todo o relacionado coa planta regasificadora de Mugardos."

Xa que logo, e como parece que accidente non houbo, xorden outras preguntas: ¿Poden unhas instalacións de risco como as de Punta Promontorio facer saltar as alarmas (que como o seu propio nome indica, serven para "alarmar") como se da proba de son da orquestra do patrón se tratase? ¿Non é máis propio de xente seria dar debida conta? ¿Foron definitivamente probas de son ou aconteceu realmente algo? ¿Haberá máis probas de son sen avisar á veciñanza? ¿Como distinguiremos entón as probas das alarmas verdadeiras os que vivimos preto da planta? ¿Sairá un speaker con aquilo de "si, si, hola, si, probando, uno, dos"? O meu desacougo foi real. Pediría un pouco de responsabilidade a quen competa.

Balakandra

Comparto o descubrimento que veño de facer. Os Balakandra son de San Sadurniño pero eu facíaos fillos adoptivos sen pensalo máis. A iniciativa popular, claro, porque a vía institucional habíana de ter fodida acó e aló. Eche o que ten facerlle fronte ao stablishment.

Pegóuseme o ¡que perigo ten!

A Xustiza da o que os políticos quitan

Malia que a política de feitos consumados é abafante e a manipulación mediática asfixiante, a Xustiza volveulle dar a razón á Razón. Polo de pronto, os debates de tasca témolos gañados: Reganosa é ilegal. Hoxe quixémosllo facer saber ao mundo. Seguiremos informando.

Ferrol, polo mar e pola vida (na morte de Carmelo Teixeiro)

Hoxe morreu Carmelo Teixeiro.
Hoxe o vento non deixou entrar ao «Cheikh el Mokrani», 14º gaseiro, na ría de Ferrol.

O pobo de moda

Diálogo entre estudantes en Santiago (1997):
- Ola guapísima, de onde ves sendo?
- De Vigo, e ti?
- De Ferrol...
- Bueno, de Vigo Vigo exactamente non, son de Arcade, coñeces?
- Mmmm, nin papa. Eu tampouco che son de Ferrol, son de Mugardos, xustiño do outro lado da ría, coñeces?
- Mmmm, nin papa...

Diálogo entre ex-estudantes en Santiago (2007):
- Ola guapísima, de onde ves sendo?
- De Arcade
- Coño, como a perruqueira do Interviú!
- Pois si, e ti?
- Eu de Mugardos
- Coño! Vaia unhas que montades por alí, eh!

Nota: Mugardos foi no 2007 un dos principais protagonistas da actualidade na web de novas galegas Chuza!. Estamos de moda.